Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νοσταλγία, πόσο μου μοιάζεις...

Αυτό το τραγούδι υμνεί τη Νοσταλγία. Όμως η νοσταλγία για πράγματα που έχουν φύγει είναι χαμένες στο άπειρο σκέψεις... Αφήνεις το παρόν και χάνεσαι στους δαιδάλους του παρελθόντος... κι είναι μπροστά σου —αυτό το παρόν, τόσο οδυνηρό, γιατί δεν βλέπεις παρά το κενό που έχουν αφήσει όλα όσα τέλειωσαν...
Ο Ισπανός τραγουδιστής Julio Iglesias, το ερμηνεύει εκπληκτικά, αναπολεί τα περασμένα - είναι τόσο συνεπαρμένος με το όνειρο του - που ομολογεί πως αυτός και η νοσταλγία μοιάζουν... έχουν γίνει ένα!
Αρχική εκτέλεση: Ochi Chernie (Μαύρα Μάτια) στα Ρωσικά.
"Nostalgie" Julio Iglesias
Nostalgie...
On se ressemble,
tu es tendre,
moi aussi...

Nostalgie...
Je pense à elle.
Je l'appelle
dans la nuit.

Elle vivait là-bas,
au pays du froid
où le vent, souvent,
m'emporte en rêvant.

Il neigeait du feu,
il pleuvait du bleu,
elle était jolie...
Nostalgie!

Nostalgie...
On se ressemble,
c'est décembre,
ton pays...

Nostalgie...
Tu joues tzigane
sur la gamme
de l'oubli.

Elle avait envie
de brûler sa vie
sous un vrai printemps...
Elle avait vingt ans.

Elle a pris la mer
vers un ciel plus clair,
mais laissant le gris...
Nostalgie..

Un amour d'hiver,
le ciel à l'envers;
c'était la folie...
Nostalgie...

Parfois, sur la mer,
quand la nuit est claire,
son prénom revit...
Nostalgie...

Nostalgie...
Nostalgie!
Νοσταλγία
μου μοιάζεις
είσαι τόσο τρυφερή
όπως και 'γω...

Νοσταλγία...
Τη σκέπτομαι
Μέσα στη νύχτα
την καλώ.

Ζούσε μακρυά
στη χώρα του χιονιά
εκεί όπου ο αέρας έστελνε
τα όνειρά μου συχνά.

Χιόνιζε κι έκαιγε η φωτιά
έβρεχε και ήταν σκοτεινιά
ήταν όμορφη...
Νοσταλγία...

Νοσταλγία...
Μου μοιάζεις
Δεκέμβρης
λέγεται η χώρα σου...

Νοσταλγία...
Ονομάζεσαι τσιγγάνα
στα όνειρα
της λησμονιάς.

Ήθελε τη ζωή της
να πυρπολήσει
κι ήταν μόλις άνοιξη...
Ήταν είκοσι χρονών.

Πήρε τη θάλασσα
προς έναν φωτεινότερο
χωρίς γκρίζο ουρανό
Νοσταλγία...

Μια αγάπη του χειμώνα
ανάποδα ήρθε ο ουρανός
ήταν μια τρέλλα...
Νοσταλγία...

Κάποιες φορές στη θάλασσα
όταν έχει ξαστεριά
τ' όνομά της ξαναζεί
Νοσταλγία...

Νοσταλγία...
Νοσταλγία!
Σχετικά: (Ochi Chernie) Ξάνθη, Παζάρι, Μπιτ Μπαζάρπροέλευση στίχων —Αρχική πηγή εικόνας

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πυθαγόρας ο Γιος της Σιωπής

Benigno Morilla / Εκδόσεις Λιβάνης

Το εκπληκτικό αυτό βιβλίο του Benigno Morilla μας εισάγει με τον καλύτερο τρόπο τόσο στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα όσο και στην αξία της "Σιωπής". Μέσα από μια ευρηματικότατη μυθιστορηματική αφήγηση, ο αναγνώστης εισχωρεί στα άδυτα της φιλοσοφίας και του έργου ενός ανθρώπου που, παρ' όλο που σήμερα είναι ευρέως γνωστός για τη συμβολή του στον κλάδο των μαθηματικών, στην πραγματικότητα έχει να παρουσιάσει ένα ακόμα πιο θαυμαστό έργο στον τομέα της φιλοσοφίας και του μυστικισμού.

Μέσα σε αυτές τις σελίδες θα διαβάσουμε για τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τους αριθμούς, για τη σημασία της διατροφής, για το θάνατο και πολλά άλλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα φιλοσοφικά στοιχεία... με αποκορύφωμα τη σημασία της ίδιας της Σιωπής.
Ο Mπενίνιο Mορίγια γεννήθηκε στο Παρίσι το 1950. Σπούδασε Kαλές Tέχνες στην Aκαδημία του Σαν Φερνάντο, στη Mαδρίτη. Πολύ σύντομα, έδειξε ενδιαφέρον για την ανατολική φιλοσοφία μα και τις ετερόδοξες σχολές της Δύσης κα…

Προσεχώς Χιόνι

Σε λίγο θα 'χουμε χειμώνα. Εμείς χιόνι δεν βλέπουμε αλλά το χιόνι υπάρχει..

Ω Βενετία!

Ω Βενετία! Ω! Βενετία, πόλις από χρυσάφι κι από σμάλτο
κορόνα στη λαμπρότητα της Αδριατικής
Μέγα Κανάλι, Γέφυρα των Στεναγμών, Ριάλτο

Ώ θύμηση ανεξάληπτη μιας εκθαμβωτικής νύχτας,
που περπάτησα στη μυθική πλατεία
του Αγίου Μάρκου,
μπρός εις το παλάτι των Δουκών
ακούοντας να σφυρηλατούν τις ώρες μία μία
τα χάλκινα ομοιώματα των δύο στρατιωτών.

πόσο πλάγι σου φαίνονται, μικρά και χωρίς βάθος
τα αισθήματα που μας κρατούν ακόμη εδώ στη γή
εφήμερoς η λύπη μας, αταίριαστο το πάθος
Ώ! αιώνια παράδοση του κάλους και πηγή!

Κώστας Καρυωτάκης Συλλογή Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων
περισσότερα